Vandaag om 9u opgestaan, klaar om te vertrekken om 9u30. De rest had iets meer tijd nodig en we zijn uiteindelijk richting de eerste tempel van de dag vertrokken om 10u30.

De tempels die we vandaag op de planning hadden staan stonden ver uit elkaar. Kyoto is een grote stad, dus hebben we besloten een dagpas te nemen voor bus en metro. We hebben dan de metro genomen om naar de eerste tempel te gaan, we moesten wel tot 2 maal overstappen, maar de metro in Japan is goed geregeld. Liever dit dan een tijd lang wandelen. Eenmaal aangekomen in het station waar we moesten zijn, hebben we stukje moeten wandelen. We hebben een paar kleine straatjes meegepikt. De weg naar de eerste tempel was een goede beklimming met aan weerskanten souvenirwinkels. Eenmaal boven hebben we de entree betaald en ons een weg gebaand door de mensenmassa. De tempel en schrijnen liggen op een bergflank, dus je had een mooi uitzicht. We hebben onderweg heel wat vrouwen en meisjes in kimono gezien, enkelen gesminkt zoals geisha's maar het waren geen echte zoals eergisteren (zie foto bij de blog van die dag). Aan deze tempel kon je heilig water drinken. Kristof ging de uitdaging aan. Er stond een wachtrij en het wachten duurde alleen wat langer doordat sommige mensen besloten hun lege flesjes te vullen met het water...

Na dit avontuur zijn we aan de afdaling begonnen. Onderweg nog een tempel bezocht waar man en vrouw in kimono rondwandelden met een fotograaf. Toch ook even van de gelegenheid gebruik gemaakt om zelf foto's van het paar, vooral de vrouw dan, te trekken.

Verder zijn we nog naar een tempel/schrijn/tuin-complex geweest, het was een soort straat van de rijkere Japanner. Spijtig genoeg mocht je bijna nergens binnen.

Hierna zijn we richting de gouden tempel getrokken. Een serieus stukje wandelen. Eenmaal daar een soft-ijsje gegeten en de tempel gaan bezoeken waar ook juist een groep Chinezen aankwamen. De tempel bood een mooie achtergrond voor foto's.

Na de gouden tempel zijn we richting een zen-tuin getrokken, die spijtig genoeg al dicht was toen we aankwamen. Al die kilometers voor niets te voet afgelegd, amai mijn voeten en benen. Dan maar de bus richting het jeugdherberg genomen.

Straks, binnen een drie kwartiertjes, word ik een kimono aangedaan, dat belooft. Tot die tijd daar is, heb ik van de gelegeheid gebruik gemaakt om mijn was te doen.